Cursor trzyma serwery MCP w pliku JSON i daje ekran ustawień do jego edycji. Obie drogi przyjmują ten sam adres, a panel buduje też link, który robi to jednym kliknięciem.
Przez ekran ustawień
Otwórz ustawienia Cursora i znajdź MCP — w zależności od wersji bywało pod Tools, pod Integrations i pod Features. Dodaj serwer, nadaj mu nazwę i wklej adres jako jego url. Nagłówki i uwierzytelnianie zostaw puste.
Przez plik
To samo napisane ręcznie. W ~/.cursor/mcp.json działa wszędzie; we własnym pliku projektu .cursor/mcp.json trzeba go raz włączyć na tym ekranie ustawień, zanim agent go użyje.
{
"mcpServers": {
"makehybrid": { "url": "https://makehybrid.com/mcp/<your key>" }
}
}
Jedno pole. url i command w tym samym wpisie to serwer opisany na dwa sposoby, a klienty to odrzucają.
Przez link instalacyjny
Panel pokazuje obok adresu przycisk Add it to Cursor (Dodaj do Cursora). To link cursor:// z tym wpisem w środku, który Cursor otwiera jako pytanie „install this server?” (zainstalować ten serwer?). Link zawiera twój klucz, więc jest budowany w twojej własnej przeglądarce i jest tak prywatny jak sam adres.
O co ludzie pytają
Po co edytorowi mój LinkedIn?
Bo API to nie tylko LinkedIn. To samo połączenie niesie kanały komunikacji i pokoje projektowe, więc agent, który pisze twój kod, może też odpowiedzieć klientowi, który napisał o tym kodzie.
Czy to działa w VS Code, Zed albo w czymkolwiek innym?
Każdy klient, który mówi po MCP przez HTTP, przyjmuje ten sam pojedynczy adres. Jeśli pyta o transport, to jest zdalny serwer przez HTTP, a nie polecenie do uruchomienia.
Gdzie ląduje klucz?
W pliku, do którego go wpiszesz, na twoim własnym komputerze. Po naszej stronie nie jest przechowywane nic o konektorze poza samym kluczem, który możesz unieważnić, kiedy zechcesz.